İki kişi, bir hikaye

(1)

Adam merdivenleri çıkmaya başladığı anda, eski anıları geriye sarmaya başladı. En son ayrıldıkları zaman canlandı ilk adımında. Sanki o zamanın içine girmişti renkleri,kokuları, pencereden içeri giren sakin esintiyi kulağına değişini hissetti. Sesleri hatırlamaya başladı. Sessizlik ve esinti... Ayrılırken hiç seslerini yükseltmediler birbirlerine. Zaten sesini yükseltmek kadının hakkıydı ama yapmadı. Çok derin ve sessizce baktı. O derin bakışlarında veda etmeye başlamıştı bile. Kadın sustukça, Adam daha da sustu. Merdiven adımlarını çıktıkça son anlarını tekrar yaşıyordu adam. Son basamakta durdu ve onu gördü. Kadının arkası dönüktü. İki yıl geçmişti o son anlardan şimdiye.


 Saçları hala uzundu, tıpkı adamın da sevdiği gibi, oysa ki kısa saçı severdi kadın. Zayıflamış. Kansermiş. Öğrendiği kafede hızlıca tuvalete zor attı kendini. Kabine girdi. Bir an...bir saniye tüm dünyadan soyutlandı nefesi hızlandı daha da hızlandı.'Nasıl,neden..' Gülmeye başladı, Gülüşü şiddetlendikçe dizleri vücudunu taşımamaya başladı. Güldükçe yere eğilmeye başladı. Neden yer çekimine karşı gelsin ki oturdu, oturdu ve gülmesi ne kadar şiddetlenmişse ağlaması da şimdi o şiddetle başlamıştı, önce gözlerine geldi o şiddet. Elini ağzına götürdü. Sanki mühürledi. Ses çıkarmadan ağlamaya başladı. 'Neden O? Neden Kanser?' onu görmek istedi ama 'Nasıl' iki yıl geçmişti. Ne diyecekti? ...


 Son basamakta kadını gördü ve kanser olduğunu öğrendiği kafedeki anıları, adamı bir kez daha aklını karıştırmıştı. Oradaydı işte. Bir huzur vardı şimdi. Onu görmek nasıl hala huzur veriyordu bu duygularını nasıl açıklayacağını bilmiyordu. Ayrılmak istememişti ama suçluydu. Hoş!! suç dediğin nedir? Ayrılığı kadın istemişti haklıydı da. Ona hala hak veriyordu. Kadın adama döndü. Zayıftı, hastalık zayıflatmıştı... Beyaz tenliydi ama çok solgundu. Ama gözleri... Hala canlıydı. Karşına çıkana kadar ki anılarının duygularında yarattığı hoyratlık üstüne hala canlı bakan gözleri, Adam 'içimdeki duygu dağınıklığımı görebiliyor mu?' diye düşündü. Adam gergindi ama huzurluydu. Adamı görünce gülümsedi.


 Kanseri ileri safhadaydı. Ama nasıl bu kadar canlı bakan gözleri olabilirdi? Gözleri hep canlıydı. Hep merak ederdi. Araştırırdı. Kollarında son nefesini verdiği anda ve ondan sonraki hayatının her anında tek hatırladığı o canlı gözleri olacaktı. Adam 'Bana hala kızgın mısın?' diye sordu. Kızgın olsun isterdi. Kendisini unutsun. Kadın '....ben ölüyorum, yanımda nefret götürecek kadar güçlü değilim...' O konuşurken sadece bu lafları seçebildi. Kadın 'beni deniz kenarına götürür müsün?' diye sordu. Deniz onların hayatının hep en önemli parçası olmuştu. Deniz kenarında tanışmış, önemli anılarında hep deniz vardı.

 Devamı yarın....