Bir iskelenin basindaydim korku icinde. Belki de hayatta en cok ozendigim sey; denize, havuza baliklama atlayalarak giren insanlardi.
O iskelenin basinda, yanimda biri daha vardi. Elimi tutuyordu. Babam… bana baliklama atlamayi ogretecekti. Saniyeler, dakikalara, dakikalar saate donusuyordu ve ben hala cok korkuyordum. Babam hala yanimda ve elimi tutuyor… ve sonra beni cekti ve cigligimla ucurum gibi gorunen suya atladik…
Uzun zamandir babami anlatacak kelimeler ariyordum ama yanina koydugum kelimleri onun kadar degerli bulamiyordum. Biraz da endiseliydim, ya babami yazamazsam diye. Bu yazi size siradan gelen ama benim icin dunyanin en degerli varligi olan babamin, anilarimizla suslu hikayesi olacak.
Ne kadar da basitmis aslinda baliklama atlamak, yillarca korkmak ondan. Su zamana kadar baska olan korkularimda da yine elimden tuttu ve baliklama ustune atladik beraberce. Zorluklari, yanlislarimi birlikte el tutusarak, ustune baliklama atladik. Onun sayesinde, “Evet yapabilirim, hicbir sey imkansiz degil” felsefesine inandim.
Dunya`nin neresinde olursam olayim, O, elimi hep tutuyor aslinda. Biraktigini dusundugum zamanlarda bile hep tutuyordu.
4 yasindaydim, bir gun tek basima parka gittim o yillarda kardesim dogmustu ve artik beni parka goturecek annem yoktu. Gittim, oynadim ve donus yolunu bilsem de hangi kat, kapi numarasi kac? nerden bilebilirdim ki! Gene cok korkmustum karanlik bir apartmanin icinde oradan oraya yuruyordum . En sonunda merdivenin bir basamagina oturdum. Kafamda bir suru soru “ya evimi bulamazsam, ya annemle babami sonsuza kadar kaybedersem”. Sonra bir kapi acildi onumde, iceriden gelen isik, o karanlikla savasti ve yendi. Beni elleriyle kavrayip cekti karanliktan, gene babamdi O.
Cocuklugumda, babamin baska cocuklari sevmesine tahammul edemezdim. Hatta simdi bile…
Icinde inanilmaz bir insan-hayvan-doga sevgisi olan baska bi insan tanimadim. Agaclari cok sever, her yasadigi yere mutlaka bir kac cesit agac diker, sanki onun dogaya imzasi gibiydiler. Meyvesini herkesle paylasir. Annesi olmayan yavru hayvanlara daha bir duskundur, kendi felsefesince onlari egitir.
Evinize daha ilk gun getirdiginiz bir kusu elinize alabilir misiniz? Alamazsiniz..bosuna dusunmeyin. Size gelmez daha alisik olmadigi icin. Ama babam aldi, gozumun onunde… bakti, gulumsedi “Canim” dedi, uzatti elini ve kus eline geldi. Oysa ki daha 2 dakika bile olmamisti tanismalari…
Uslanmaz bir romantiktir. annem ile babam arasinda gordugum en guzel sey neydi diye sorarsaniz eger, derim ki, onlar birbirinin mukemmeliydiler.
Okudugum bir yazida diyordu ki “Babanizi kaybetmek, Savas`ta komutansiz kalmaya benzer”. Ne kadar dogru demis, kim demis ise… silah arkadasin, komutanin, baban…ona gore hazirlanmalisin onsuzluga su hayatta.
Guc timsalimdir. Babalar aglamaz, hep dik durur degil midir aslinda. Onlar da aglarmis biz gormeden, onlara da umutsuzluk yuku cokermis bazen. Su kahpe dunyada herseye katlanirim da babamin sesindeki umutsuzlugu duymaya asla…
Ne kadar buyuseniz de, oturursunuz karsisina hala cocuk olasiniz gelir, nefes almadan konusmak istersiniz “baba beni parka gotur” demek gelir icinizden. Bir anlik ani`nin resmini dusunur, gozunuz asagi suzulur. Kaldirirsiniz onun gozlerinde de ararsiniz, dilinizin ucuna gelen sey “Sen meraklanma babacigim, buyudum artik” demek olur, oysa ki buyumekten nefret etmissiniz.
Silah arkadasim, savas komutanim, ogretmenim, arkadasim …
Elimi hic birakma…
Baba…
